من لا يحضره الفقيه، ج2، ص: 583
وَ رَوَى عَلِيُّ بْنُ مَهْزِيَارَ عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيٍّ الثَّانِي ع قَالَ قُلْتُ لَهُ جُعِلْتُ فِدَاكَ زِيَارَةُ الرِّضَا ع أَفْضَلُ أَمْ زِيَارَةُ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ الْحُسَيْنِ ع قَالَ زِيَارَةُ أَبِي ع أَفْضَلُ وَ ذَلِكَ أَنَّ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ ع يَزُورُهُ كُلُّ النَّاسِ وَ أَبِي ع لَا يَزُورُهُ إِلَّا الْخَوَاصُّ مِنَ الشِّيعَةِ.
وَ رُوِيَ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ أَبِي نَصْرٍ الْبَزَنْطِيِ قَالَ قَرَأْتُ كِتَابَ أَبِي الْحَسَنِ الرِّضَا ع أَبْلِغْ شِيعَتِي أَنَّ زِيَارَتِي تَعْدِلُ عِنْدَ اللَّهِ تَعَالَى أَلْفَ حَجَّةٍ قَالَ قُلْتُ لِأَبِي جَعْفَرٍ يَعْنِي ابْنَهُ ع أَلْفَ حَجَّةٍ قَالَ إِي وَ اللَّهِ وَ أَلْفَ أَلْفِ حَجَّةٍ لِمَنْ زَارَهُ عَارِفاً بِحَقِّهِ.
وَ رَوَى الْحُسَيْنُ بْنُ زَيْدٍ عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ ع قَالَ سَمِعْتُهُ يَقُولُ يَخْرُجُ رَجُلٌ مِنْ وُلْدِ مُوسَى اسْمُهُ اسْمُ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ ع فَيُدْفَنُ فِي أَرْضِ طُوسَ وَ هِيَ مِنْ خُرَاسَانَ يُقْتَلُ فِيهَا بِالسَّمِّ فَيُدْفَنُ فِيهَا غَرِيباً فَمَنْ زَارَهُ عَارِفاً بِحَقِّهِ أَعْطَاهُ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ أَجْرَ مَنْ أَنْفَقَ مِنْ قَبْلِ الْفَتْحِ وَ قَاتَلَ.
وَ رَوَى الْبَزَنْطِيُ عَنِ الرِّضَا ع قَالَ مَا زَارَنِي أَحَدٌ مِنْ أَوْلِيَائِي عَارِفاً بِحَقِّي إِلَّا شُفِّعْتُ فِيهِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ.
وَ قَالَ أَبُو جَعْفَرٍ مُحَمَّدُ بْنُ عَلِيٍّ الرِّضَا ع إِنَّ بَيْنَ جَبَلَيْ طُوسَ قَبْضَةً قُبِضَتْ مِنَ الْجَنَّةِ مَنْ دَخَلَهَا كَانَ آمِناً- يَوْمَ الْقِيَامَةِ مِنَ النَّارِ.
وَ قَالَ ع ضَمِنْتُ لِمَنْ زَارَ قَبْرَ أَبِي بِطُوسَ عَارِفاً بِحَقِّهِ الْجَنَّةَ عَلَى اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَ.
وَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ص سَتُدْفَنُ بَضْعَةٌ مِنِّي بِخُرَاسَانَ مَا زَارَهَا مَكْرُوبٌ إِلَّا نَفَّسَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ كَرْبَهُ وَ لَا مُذْنِبٌ إِلَّا غَفَرَ اللَّهُ لَهُ ذُنُوبَهُ.
على بن مهزيار، از امام ابو جعفر محمّد بن عليّ الثانى عليه السّلام روايت كرده است كه به آن حضرت معروض داشتم: فدايت شوم، زيارت امام رضا عليه السّلام أفضل است يا زيارت أبى عبد اللّه الحسين عليه السّلام؟ حضرت فرمود: زيارت پدرم عليه السّلام افضل است، زيرا أبا عبد اللّه را همگى مردم زيارت مي كنند، و پدرم را جز خواص از شيعه زيارت نمي كنند.
و از احمد بن محمد بن ابى نصر بزنطى روايت شده است كه گفت: نامه ابو الحسن الرضا عليه السّلام را به اين مضمون خواندم: به شيعه من ابلاغ كن كه زيارت من به نزد خداى تعالى برابر با هزار حجّ است، راوى گفت: به امام ابو جعفر- يعنى پسر آن سرور- گفتم: هزار حجّ؟! فرمود: آرى بخدا و هزار هزار حج برای كسى كه با معرفت بحقش او را زيارت كند.
و حسين بن زيد، از امام ابو جعفر عليه السّلام روايت كرده و گفته است: از آن حضرت شنيدم كه مي گفت: مردى از فرزندان موسى ظهور مي كند، كه نامش نام امير المؤمنين عليه السّلام است، پس در زمين طوس مدفون مىشود و آن، از خراسانست او در آن سرزمين با زهر كشته مىشود، و غريبانه در آنجا مدفون مي گردد.
پس كسى كه او را، با معرفت به حقّش، زيارت كند، خداى عزّوجلّ اجر كسى را به او عطا مي كند كه قبل از فتح مكه در راه پيروزى اسلام و پيمبرش انفاق كرده، و جنگيده باشد.
و بزنطى از امام رضا عليه السّلام روايت كرده است كه فرمود: هيچ يك از دوستانم مرا با شناخت حقم زيارت نمي كند، مگر آنكه به روز قيامت شفاعتم در باره او پذيرفته مىشود.
و امام ابو جعفر محمد بن عليّ الرضا عليهما السّلام فرمود: آرى، ميان دو كوه طوس قبضه زمينى است كه از بهشت گرفته شده است هر كس كه به آن سرزمين درآيد، به روز قيامت از آتش ايمن است.
و آن امام عليه السّلام فرمود: براى كسى كه قبر پدرم را در طوس، با شناخت حقّش، زيارت كند، بهشت را بر عهده لطف خداى عزوجل ضمانت مي كنم.
و رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله فرمود: پارهاى از تن من در خراسان مدفون خواهد شد، كه هيچ غمزدهاى او را زيارت نمي كند مگر آنكه خداى عزّ و جلّ غبار غم را از خاطرش برطرف مي سازد، و هيچ گناهكارى مگر آنكه خدا گناهانش را مىآمرزد.
